บทที่ 4 มันผ่านมาจะสี่ปีแล้วนะเว้ย เลิกยึดติดสักทีเหอะ
เวลาผ่านไป
หน้าตึกโรงพยาบาล เวลา 23:30 น.
ม่านฝันรีบวิ่งเข้ามาหาลูกสาวทันทีที่เห็นมาตรากำลังอุ้มราเชลออกจากประตูทางออกของโรงพยาบาล
"ราเชล! ลูกเป็นยังไงบ้าง!?"
เธอรับร่างเล็กของลูกมากอดแน่น พร้อมกับไล่สายตามองดูว่าเธอมีอาการน่าเป็นห่วงอะไรหรือเปล่า
"ราเชลไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ข๋า"
"คุณหมอบอกว่าอาการไม่รุนแรง แต่ต้องรอผลตรวจเลือดอีก 3 วัน" มาตราอธิบาย
ม่านฝันพยักหน้า กอดลูกไว้แน่นอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจโล่งอก
"ขอบคุณมากนะมาตรา..."
"ไม่เป็นไรหรอกม่านฝัน" มาตรายิ้มอ่อนโยน "แต่รู้ไหม... ลูกสาวเธอทำให้ฉันเกือบหัวใจวายตอนอยู่ในห้องตรวจเลยล่ะ"
"หืม? ทำไมเหรอ?"
มาตราหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ม่านฝันฟัง
และเมื่อได้ยินว่า "คุณหมอหน้าเหมือนปะป๊าหนูเลย" กับ "ขอยืมคุณหมอเป็นปะป๊าได้ไหม?"
ม่านฝันถึงกับตัวแข็งทื่อ!
หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมาในวินาทีนั้น
"โรงพยาบาลนี้... ใครเป็นหมอประจำเวรคืนนี้เหรอ มาตรา?"
มาตราเลิกคิ้ว "อ๋อ... ดูจากป้ายชื่อแล้ว หมอที่ตรวจราเชลคือ คุณหมอรามสูร สิงหราช น่ะ"
"!!!"
ลานจอดรถหน้าโรงพยาบาล เวลา 23:45 น.
รามสูรยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่เงาของหญิงสาวที่เขาเคยรัก... และเกลียดที่สุดในชีวิต
"ม่านฝัน..."
ชื่อของเธอถูกเปล่งออกมาเบา ๆ ผ่านลมหายใจของเขา
เธอ... กลับมาอยู่ตรงหน้าของเขาอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ทำให้เขา ‘แทบคลั่ง’ ก็คือ เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
เธอกำลัง ‘อุ้มเด็ก’ เอาไว้ในอ้อมแขน! และข้างกายเธอมีผู้ชายอีกคนยืนอยู่!
"หึ..."
เสียงหัวเราะเยาะดังลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา
เธอมีลูกกับผู้ชายคนอื่นแล้ว... งั้นเหรอ?
เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาบนหลังมือ ดวงตาของเขาเย็นชา ริมฝีปากเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ
‘ฉันก็นึกว่าเธอจะไปเป็นคุณนายที่ไหน สุดท้ายก็แค่กลายผู้หญิงขายตัวที่มีลูกติดสินะ สภาพดูไม่ได้เลยผอมแห้งอย่างกับไม้กระดาน?’
‘แค่คิด... ก็อยากเดินไปกระชากเธอออกมาจากอ้อมกอดของมันให้รู้แล้วรู้รอด!’
เขาหายใจหนักขึ้น ความโกรธคุกรุ่นไปทั่วร่าง... ขาจะก้าวออกไปหาเธอแล้ว!
แต่ทันใดนั้น...
หมับ!
มือแกร่งของใครบางคนคว้าหมับเข้าที่แขนของเขา ก่อนที่เขาจะได้เดินเข้าไปหาเธอ!
"เฮ้ย! ทำบ้าอะไร!?"
รามสูรสะบัดตัวอย่างหงุดหงิด ก่อนจะพบว่า คนที่ขวางทางเขาอยู่คือ ‘อินทนิล’ เพื่อนสนิทของเขา
"เย็นไว้ไอ้ราม!" อินทนิลพูดเสียงเข้ม
"ปล่อยกู..." เสียงของรามสูรต่ำลึกและเต็มไปด้วยความโมโห "กูจะไปเคลียร์กับมัน!"
"เคลียร์อะไร? มึงยังจะไปทำร้ายเค้าอีกเหรอ?"
"ทำร้ายหรอ?" รามสูรแค่นหัวเราะ "ผู้หญิงแบบนั้นมันสมควรโดนอยู่แล้ว! มึงไม่เห็นเหรอว่าเธอ..."
เขาตวัดสายตามองไปที่ม่านฝันอีกครั้ง เธอก้มหน้ากอดเด็กแน่น แล้วเดินออกไปจากโรงพยาบาลโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขา
ใช่บางทีเธออาจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำไป
‘กล้าหนีกูอีกแล้วเหรอ ม่านฝัน!?’
มือของรามสูรกำแน่นอย่างสุดจะทน
เขาจะไม่ยอมให้เธอเดินจากไปง่าย ๆ อีกแล้ว!
แต่ก่อนที่เขาจะได้พุ่งตัวไปหาเธอ อินทนิลก็กระชากเขาไปอีกทาง!
"ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!" อินทนิลสั่งเสียงเข้ม
"อินทนิล!! ปล่อยกู!!"
"กูบอกให้ขึ้นรถ!!!"
ปัง!
อินทนิลผลักร่างของรามสูรเข้าไปในรถยนต์หรูของเขา ก่อนจะกระแทกประตูปิดเสียงดัง!
รามสูรนั่งอยู่ในรถ คิ้วขมวดแน่นด้วยความไม่พอใจ!
"ไอ้เวร! มึงทำแบบนี้ทำไม!?"
อินทนิลถอนหายใจแรง ก่อนจะเดินไปขึ้นที่นั่งคนขับแล้วสตาร์ตรถออกไปทันที
"กูทำแบบนี้เพราะมึงกำลังจะคลั่งไง!" อินทนิลกัดฟันพูด "มึงคิดว่ามึงกำลังทำอะไรอยู่วะราม!? ไปหึงผู้หญิงที่มึงบอกว่า ‘เกลียด’ น่ะเหรอ!?"
"กูไม่ได้หึง!"
"แล้วที่มึงจะพุ่งไปหาเขาเมื่อกี้คืออะไร!?"
"กูแค่จะไปถามเธอว่ามันมีความสุขมากไหม!"
"แล้วจะไปเสือกอะไรกับเขา เขาเกี่ยวอะไรกับมึง?"
คำถามของอินทนิลทำให้รามสูรชะงักไปชั่วขณะ
ใช่... มันเกี่ยวอะไรกับเขา?
“ม่านฝันยังเป็นของมึงหรือไง อย่าทำตัวไร้สมองได้ป่ะไอ้เหี้ย หยุดรังควานเธอได้แล้ว”
รามสูรเม้มปากแน่น หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
อินทนิลถอนหายใจ ก่อนจะพูดต่อ "มึงอย่าหาทำอะไรโง่ ๆ เลยไอ้ราม มึงเป็นหมอ เป็นทายาทของตระกูลสิงหราช มึงจะทำตัวเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ตามรังควานผู้หญิงคนนึงไปตลอดชีวิตไม่ได้นะเว้ย!"
"ใครบอกว่ากูจะรังควานเธอว่ะ!?"
"ก็เห็นๆอยู่กับตาว่ามึงกำลังจะทำอะไร!"
อินทนิลกระแทกพวงมาลัยด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันมามองหน้ารามสูรตรง ๆ
"มึงยังลืมเขาไม่ได้เลยใช่ไหม มันผ่านมาจะสี่ปีแล้วนะเว้ย เลิกยึดติดสักทีเหอะ"
"หุบปาก!"
รามสูรตะคอกเสียงดัง
"กูเกลียดยัยนั่น!!!"
อินทนิลจ้องหน้าเพื่อนนิ่ง... ก่อนจะหัวเราะในลำคอ
"พูดว่าเกลียดเขา แต่แทบคลั่งเวลามีผู้ชายอยู่ข้าง ๆ ผู้หญิงคนนั้น..."
รามสูรหายใจแรง มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
"มึงฟังนะอินทนิล..." เสียงของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความชิงชัง
"กูไม่ได้รักเธออีกแล้ว"
"..."
"ก็จริง ที่ผู้หญิงคนนั้น... เคยเป็นคนที่กูรัก"
"..."
"แต่ตอนนี้... กูไม่ได้รักยัยนั่นแล้ว กูก็แค่อยากเหยียบเธอให้จมดิน!"
รามสูรยิ้มเย็นชา ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลง…
“พบหมอไหม”
“กูนี่แหละหมอ”
“กูหมายถึงพบจิตแพทย์ ประสาทป่ะ”
ภาพของม่านฝันที่อุ้มเด็กเอาไว้ในอ้อมแขนยังคงติดอยู่ในหัวของเขา...
‘เธอมีลูกแล้ว... มีครอบครัวแล้ว...’
แต่ทำไม...
ทำไมเขาถึงโกรธขนาดนี้!?
ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง!?
และที่สำคัญที่สุด...
ทำไมเขาถึงอยากทำลายชีวิตของเธอให้พังพินาศยิ่งกว่านี้!?
‘อย่าปรากฎตัวต่อหน้าฉันล่ะกัน ไม่งั้นฉันจัดให้ทบต้นทบตอกแน่!!’
